Nikki van Bergen

Training MN Amsterdam

2012-01-28T02:33:00.000-08:00

Met ingang van volgende week donderdag zal ik in Mountain Network Amsterdam (Thea) een serie trainingen gaan geven. Altijd al willen weten hoe je een trainingsperiode opbouwt. Wel eens gehoord van periodisering? Hoe werk je naar een doel toe? Hoe zorg je dat je zo fit mogelijk bent tijdens die klimtrip die voor komend voorjaar op de planning staat? Ik zal wat laten zien van de manier waarop ik train. Ik hoop iedereen die meedoet zo iets mee te geven waar ze niet alleen nu sterker en fitter van worden, maar waar ze altijd iets aan blijven hebben. De cursus is bijna vol. Er zijn nog een paar plekken over. Schrijf je dus snel in!

Afsluiting 2011

2012-01-22T00:42:00.000-08:00

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst iets gepost heb. Het eind van het wedstrijdseizoen is altijd een hectische periode. De laatste weken van november was er elke week een internationale wedstrijd. Veel reizen dus! Hier een klein overzicht van wat ik zoal gedaan heb sinds dien:

12 nov: EYC in Pau (Frankrijk). Misschien is het je opgevallen dat ik niet op het NK was om m'n titel te verdedigen. De wedstrijden vielen tegelijk en ik had besloten voor een goeie plaatsing in de eindranking van de EYC te gaan. Hier wist ik me als 2e voor de finale te plaatsen waarin ik uiteindelijk 5e werd. Een plek waar ik toch heel tevreden mee kan zijn aangezien ik alles gegeven heb wat ik had en heel lekker en verzekerd heb geklommen tot diep in de verzuring.

13 nov: De dag na de wedstrijd in Pau mocht ik met een paar ES-Onsighters mee buiten klimmen. Heerlijk een dagje ontspannen na de wedstrijd. Ik klom een 7c+ in m'n tweede poging en werkte daarna nog een heel fysiek 8a dak uit (welke helemaal onder de spinnenwebben zat, iiii!) Sven Laudy maakte wat foto's:

19-20 nov: Worldcup Kranj. Mentaal had ik het erg moeilijk de week voorafgaand aan deze wedstrijd. Het feit dat ik m'n nationale titel kwijt was kwam veel harder aan dan ik van te voren had verwacht. Ik zat niet lekker in m'n vel en een Worldcup klimmen is dan ontzettend moeilijk. Toch wist ik door te dringen tot de halve finale. In de halve finale klom ik me vast in een wanhopige positie tussen een grote module en de wand. Uiteindelijk wist ik hier uit te komen en kon ik nog een stuk door knokken. Uiteindelijk stond ik lachend op de grond, terugkijkend op een vreemde, maar wel erg leuke halve finale. Ik eindigde 24e en daarmee klom ik afgelopen jaar heel steady halve finale. Een mooie uitgangspositie voor volgend seizoen.

26-27 nov: EYC Kranj. M'n laatste EYC ooit! Ik heb ontzettend genoten van deze wedstrijd. Het was m'n laatste kans om nog even te genieten van de gezellige sfeer, de geweldige routes en de mooie competitie van de EYC's. Geen zenuwen of fouten dus deze keer. Gewoon lekker klimmen. Daarmee wist ik wederom 5e te worden. Hiermee eindigde ik ook 5e in de eindranking van de EYC en 3e op de wereld jeugd ranglijst van 2011. Een mooie afsluiting van de jeugdcompetitie dus! Ik heb nog nooit zo genoten van de wedstrijden als dit jaar. Waar ik vorig jaar steeds fouten maakte en het mentaal moeilijk had, ging alles dit jaar vanzelf. Misschien juist wel omdat de EYC's nu over zijn voor mij. Het was de laatste kans om er nog van te genieten en dat kwam m'n klimmen zeker ten goede!

Hierna was het tijd om lekker buiten te klimmen. We reden eerst naar Zuid-Frankrijk (Seynes) en daarna door naar Spanje om in Margalef te klimmen. Misschien hadden we iets beter naar het weerbericht moeten kijken. 2,5 week lang heb ik met tweede North Face mutsen, een dikke North Face donsjas en North Face thermokleding rond gelopen en ik had het nog steeds vrijwel altijd koud. Barre omstandigheden dus. Veel harde wind en de zon liet zich nauwelijks zien. Toch heb ik erg genoten van de mooie gebieden en het buiten klimmen. Ik klom 2 8a's en liet veel unfinished business achter. Een goed excuus dus om snel weer terug te komen!

8a in Margalef en koud onder aan een prachtige rots in Siurana (foto's: Rogier Mattens)

Swiss-trip

2011-11-07T00:35:00.000-08:00

Na de Worldcup in Valence reisde Elko en ik met de Zwitsers mee naar Zwitserland om daar een week te trainen. Het was weer een geweldige week! Deze keer verbleven we in Zurich en klommen 7 dagen achter elkaar om maar genoeg van de goede trainingsfaciliteiten te kunnen profiteren. Want wat een klimhallen hebben ze daar zeg! Stuk voor stuk even groot met een enorm aantal mooie wanden en harde routes in overvloed (in tegenstelling tot de meeste Nederlandse hallen waar je de achtste graads op één hand of soms zelfs op één vinger kunt tellen).

Vrijdag en Zaterdag: Worldcup Valence

Zondag: 6 uur 's ochtends weg gereden uit Valence. Om 12 uur aangekomen in Bern en daar nog heerlijk een paar uur getraind. 's Avonds door gereden naar Zurich.

Maandag: Lekker bijgeslapen en vervolgens vijf uur lang non-stop getraind in Schlieren, een enorme klimhal gebouwd in een oud fabriekspand, bestaande uit maar liefst vier hallen! Training: veel harde routes in stappen en alles dubbelen.

Dinsdag: Training met de Zwitsers in Greifensee. Eerst drie routes onsight geklommen, daarna een aantal keer 5 minuten lang een door de coach aangewezen route klimmen en knetter hard verzuren. Ten slotte nog een krachtcircuitje.

Woensdag: Naar een klein boulderhalletje, Minimum genaamd. Helaas waren we zo kapot van de afgelopen dagen dat we het maar een uur vol hielden. Na veel om onszelf gelachen te hebben besloten we dat het zo niet zoveel zin had en hebben we een crashpad gepakt om alles even lekker op te rekken in de zon. 's Avonds naar een SPA, met uitzicht over heel Zurich, geweest om ons op te laden voor de laatste trainingsdag.

Donderdag: 's Ochtends wat sight-seeing Zurich gedaan. Daarna nog een laatste training gedraaid in Schlieren, wat toch wel echt de mooiste hal was. Het ging nog verbazingwekkend goed. We waren allebei al helemaal kapot, maar toch wist Elko nog een 8a en ik nog een 7c+ te flashen. Aangezien we ons aan onze afspraak moesten houden dat we vanaf nu alles alleen nog maar dubbelen, klommen we toch nog behoorlijk wat routes. Aan het eind van de training was echt alle energie op. Een mooie afsluiting van weer een geweldige week Zwitserland!

22e met de Worldcup in Valence!

2011-10-29T09:30:00.000-07:00

Ik kan met een goed gevoel terug kijken op de 8e Worldcup van het seizoen die gisteren en vandaag in Valence werd gehouden. Het was best een belangrijke wedstrijd voor me, vooral omdat ik het gevoel had dat ik na Puurs wat recht te zetten had. Daarom leefde ik de afgelopen weken helemaal naar deze wedstrijd toe. Twee weken trainde ik knetter hard en confronteerde ik mezelf in hele harde routes, waarvan ik zelf niet geloofde dat ik er uberhaupt passen in zou kunnen maken. Dat was iets wat me in Puurs wel duidelijk was geworden. Je kan dan wel 7c kunnen dubbelen, allemaal leuk en aardig, maar als je dan ineens een 8a / 8b voor je kiezen krijgt heb je daar weinig aan.
Vervolgens had ik twee weken de tijd om het een en ander te 'fine tunen' en mentaal wat dingen op te lossen. Nog meer confrontaties dus ;) Eigenlijk was het pas de laatste trainingen dat ik de fitheid op voelde komen. Zo ging ik uiteindelijk met behoorlijk wat vertrouwen en vooral ook enorm veel zin naar Valence toe.

Tijdens de eerste kwalificatie was ik behoorlijk gespannen. De route begon op de rechte wand en was erg getruct, met wat af steunen in een hoek en slechte modules die je op je schouder moest pakken, dingen waar je makkelijk fouten in kunt maken. Ik liet me echter niet door de zenuwen op de kop zitten. Door goed m'n rust te pakken waar dat kon en soms gewoon even stil te blijven staan en diep adem te halen wist ik het mentaal allemaal onder controle te krijgen. Ik kon super ver door klimmen in m'n verzuring en klom zo een geweldige kwalificatie. Een greep onder de top kwam ik er uit, wat me een 18e plek opleverde!
In de tweede kwalificatie was ik een stuk rustiger, maar toch liep het niet super. Ik klom vrij steady tot het ineens leeg was. Zo viel ik naar mijn idee te vroeg, wel leeg maar nog niet verzuurd. Na een tijd in spanning te hebben gezeten bleek het genoeg te zijn voor een halve finale plek. Super vet! Het voelde echt alsof ik een overwinning op mezelf behaald had.

De halve finale was een super gave, getructe route met allemaal kleine randjes. Ik klom vrij vlot tot het dak waar een lastige sequentie zat die ik niet helemaal door had (gelukkig had meer dan de helft van de andere deelnemers daar ook last van ;). Na een hoop twijfelen besloot ik toch te gaan. Ik kon de volgende greep fixeren en een aantal daarna ook nog. Dat twijfelen had m'n vingers echter helemaal leeg gezogen, waardoor ik de kleine randjes niet meer goed vast kon houden en uiteindelijk op greep 23 uit de route kwam. Dat was genoeg voor een 22e plaats. Er had nog wel meer ingezeten. En helemaal tevreden ben ik natuurlijk nooit ;), maar toch kijk ik met best een goed gevoel terug op deze wedstrijd. Dit geeft me energie en goede hoop voor de laatste paar wedstrijden. Knallen!!!

N(J)K's

2011-10-25T00:46:00.000-07:00

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst gepost heb. Ik ben inmiddels weer begonnen met studeren wat m'n leven weer een stuk drukker maakt. Gelukkig is het allemaal wel erg leuk en interessant dus dat maakt het een en ander goed ;)

Afgelopen weken vonden onder andere het NK Boulderen en het NJK Lead plaats. Met het NJK Lead pakte ik voor de zesde en laatste keer de titel. Mooi om zo m'n laatste jaar in de jeugd te 'vieren'. Ik moet zeggen dat het ook wel een opluchting is dat ik nu in Nederland 'jeugd af' ben. De wedstrijden brachten toch altijd veel druk met zich mee omdat winnen niet meer bijzonder was en ik dus eigenlijk alleen nog maar kon verliezen. Ik ben blij dat ik deze periode goed af heb kunnen ronden.

Foto: nkbv.nl

Het NK Boulder daarentegen was wel erg spannend! In de halve finale wist ik me als eerste voor de finale te plaatsen. Daar klom ik de meeste boulders erg overtuigend en daarmee verbaasde ik mezelf best een beetje (wat nou: ik kan niet dyno'en ;) ) Ik liet het in de finale echter erg liggen in boulder nummer 3. Nadat ik in m'n eerste poging zipte was de overtuiging helemaal weg en klom ik de boulder uiteindelijk niet meer uit. Balen!
Dit leverde uiteindelijk een 2e plek op. Niet slecht, ik had echt goed geklommen, maar ik baalde ontzettend dat ik het in die ene boulder had laten liggen.

Tijdens het NKB waren behoorlijk wat goeie fotografen aanwezig. Allemaal bedankt voor de vette foto's! Hieronder een kleine selectie van foto's van Jorg Kemner en Frank Bogerman.

Imst: EYC en WK Jeugd

2011-09-02T02:54:00.000-07:00

De laatste twee wedstrijden van een lange, drukke zomer zitten er op. Het was wel hectisch, een maand lang van hut naar her vliegen, maar ik heb echt een super leuke tijd gehad en ik kan terug kijken op een aantal mooie prestaties.

Vanuit Spanje vloog ik daar naar Imst voor de derde EYC van dit jaar. Aangezien de meeste internationale toppers al in Europa waren voor het WK Jeugd was deze wedstrijd een goede test om te kijken hoe ik ervoor stond. De eerste kwali liep super lekker. Alles ging vanzelf en pas helemaal bovenin begon ik te verzuren. In m'n hoofd kon ik echter goed rustig blijven, waardoor ik met een aantal mooie oplossingen nog flink wat passen door kon vechten. Dat leverde me een 6e plaats op. Niks wees erop dat ik geen finale zou halen. Ik was fit en mentaal zat het prima... totdat ik in het begin van de tweede kwalificatie weg zipte. Ineens stond ik weer op de grond. Ik snapte er niks van. Ik was behoorlijk ontdaan, omdat ik hiermee zeker geen finale zou halen. Toen ik een paar uur later naar de uitslag ging kijken bleek ik echter toch nog op het nippertje door te zijn! Met een 6e en een 23e plek zat ik net bij de beste 10 Europeanen. Haha, wat een wonder!
De volgende dag in de finale klom ik weer net zoals in m'n eerste kwalificatie. Lekker relaxed, tijd pakken om te rusten, goed tempo maken tussendoor en diep ademen. Alles liep vanzelf. Zo kwam ik vrij hoog in een route die me eigenlijk niet zo lag. Het leverde een 7e plek op. Als ik op het WK Jeugd zo zou klimmen zou het genoeg zijn voor een finale plaats. Een goed vooruitzicht dus!

Finale EYC (foto: Ernst Riha, klettersteig.com)

Na de EYC was het tijd om even lekker een weekje thuis bij te komen. Ik had verwacht dat ik dan zo veel bij kon tanken dat ik super fit naar het WJK toe zou gaan. Niks bleek echter minder waar. In die week thuis kwam alle vermoeidheid van de afgelopen weken naar buiten. M'n lichaam begon overal pijn te doen en met m'n hoofd was ik er ook niet helemaal bij. Toen we naar Imst vertrokken voelde het alsof ik onvoorbereid naar het WJK toe ging. Dat bleek ook op de wedstrijd. Tijdens m'n eerste kwalificatie was ik veel te zenuwachtig. In de tweede kwalificatie was ik juist niet gefocust genoeg. Ik kon de juiste balans niet vinden. 's Avonds belde ik lang met m'n coach en langzaam kwam het vertrouwen een beetje terug.
De volgende dag moest het gebeuren. De halve finale en de finale stonden op de planning. Nu kwam het er echt op aan. In de halve finale kon ik eindelijk weer lekker klimmen. Ik hoefde niet meer overal over na te denken en ik voelde me weer net zoals een week geleden. Door een stomme inlees fout kwam ik echter eerder uit de route dan nodig was. Ik was nog niet helemaal kapot en had nog best een stuk verder kunnen komen. Uiteindelijk strandde ik daarmee op de 16e plaats. Geen finale dus op m'n laatste WJK.
Ik voel me dom en een beetje gefrustreerd door die fout, maar ik ben wel blij dat ik het mentaal op het cruciale moment allemaal weer op een rijtje heb gekregen. Ik denk dat ik daar best een beetje trots op kan zijn.

WJK halve finale

Nu zijn er even geen internationale wedstrijden. Er staan wel twee EYC's Boulder op de planning, maar ik heb besloten om daar niet aan mee te doen. Ik geef m'n lichaam deze week even rust en dan heb ik nog een maand om me voor te bereiden op de WC in Puurs. Tijd voor duurtraining. Heerlijk! :)

Rodellar

2011-08-19T00:38:00.000-07:00

Na de EYC in Bulgarije vond ik het wel tijd om wat buiten te gaan klimmen. Met het drukke wedstrijdprogramma deze zomer was ik er van uit gegaan dat dat niet meer zou lukken. Toch bleek er tussen de EYC's in Bulgarije en Imst een klein gaatje vrij te zijn. Perfect om een paar dagen van de rots te kunnen genieten en vakantie te vieren!

Ik wilde al heel lang een keer naar Rodellar en dat kwam er deze week eindelijk van. Wat een fantastisch gebied zeg! Toen ik de eerste keer de vallei in liep kon ik m'n ogen niet geloven. Overal om me heen waren enorme overhangende wanden met prachtige colonettes. Aangezien ik maar vier klimdagen had besloot ik zo veel mogelijk wanden te verkennen en gewoon een hoop semi-harde routes te klimmen. Dat beviel prima. Vooral de ochtenden waren fijn, als de rest van de vallei nog lag te slapen en wij bijna het hele gebied voor ons zelf hadden. Heerlijk om lekker een beetje onder aan de rots te zitten, genietend van de zon en het uitzicht, en lekker je tijd te kunnen nemen in een route. 's Middags daarentegen leek het soms wel de Kalverstraat. Het kon zo maar gebeuren dat je naar de overkant van de sector keek en dan vijftig man onder aan de rots zag zitten. Iets minder relaxed, vooral ook omdat dit vaak lange wachttijden voor de mooie routes betekende.

Toch mocht dat de pret niet drukken. Ik heb een weekje heerlijk vakantie gevierd, een prachtig gebied ontdekt en een hoop hele mooie routes geklommen. Ik wist zelfs m'n eerste 7c+ flash te klimmen met de route El Delfin. Super gaaf om dat juist in deze route te doen. Waarschijnlijk heeft iedereen wel eens een foto gezien van de 'arch' van Rodellar. Door die boog loopt één route, El Delfin 7c+. Het is één van de klassiekers van het gebied, vooral ook door de prachtige ligging. Als je in die boog hangt kan je naar beide kanten door de hele vallei heen kijken. Super exposed, echt heel vet. Daarnaast wist ik ook nog twee hele mooie 8a's te klimmen (A Gravita en Rebelion en la granja). Ik wil hier zeker heel snel terug komen. En dan wat langer, zodat ik ook in de hardere lijnen kan werken waar ik nu verlangend naar heb zitten kijken, maar waar ik simpelweg geen tijd voor had. Ik heb er nu al zin in!

EYC Veliko Tarnovo

2011-08-14T12:44:00.000-07:00

Vorige week werd in Bulgarije de tweede European Youth Cup van dit seizoen gehouden. Deze zomer maak ik een lange trip met wedstrijden, trainen en buitenklimmen. Na het WK in Arco en de trainingsstage in Imst stond deze wedstrijd in Veliko Tarnovo dus op de planning. Aangezien er maar heel weinig mensen mee deden verschoof m'n doel van podium halen in één keer naar winnen. Dat bracht een hoop mentale stress met zich mee. Ineens werd ik weer zenuwachtig en moest ik m'n hoofd op een hele andere manier cool houden. Tijdens de kwalificaties liep dat niet helemaal zoals ik wilde, maar toch plaatste ik me als 3e voor de finale.
's Avonds keek ik nog eens terug op de dag. Het lukte me te analyseren wat er precies gebeurd was van binnen. Ik wist waar ik tegen aan liep en dus ook wat ik moest doen om daar vanaf te komen, zodat ik in de finale goed zou kunnen klimmen.
De dag van de finale voelde ik me al een stuk beter. In m'n hoofd was alles rustig en ik had zin in de wedstrijd. Helaas liep de finale route niet heel lekker. Vanaf het begin af aan waren de passen hard en moeilijk vloeiend aan elkaar te maken. Ik kwam niet lekker in de route, maar ik kon wel echt doorvechten. Uiteindelijk viel ik door verzuring, meestal een goed teken. Het bleek genoeg te zijn voor een 3e plek. M'n eerste podiumplaats op een EYC! Wat een enorme stap leek te zijn stelde eigenlijk niet zo veel voor. In m'n hoofd is er nu in ieder geval een barrière doorbroken. Ik weet nu dat ik het kan en dat geeft me veel vertrouwen voor de komende wedstrijden.

Binnenkort hopelijk filmpjes van de wedstrijd, gemaakt door Ulf Lennertz.

Trainingsstage Imst-Innsbruck

2011-08-05T00:30:00.000-07:00

Inmiddels is het WK alweer een tijdje geleden. Sinds die tijd ben ik non-stop met klimmen bezig geweest. Na de wedstrijd vloog ik niet met de Hollanders mee terug naar Nederland. In plaats daarvan stapte ik bij een paar Oostenrijkers in de auto. Zij zetten me af in Innsbruck waar ik vervolgens de trein naar Imst pakte. Daar stond vorige week namelijk een trainingsstage voor Jong Oranje op de planning. Een goede gelegenheid om vast wat aan de wand te wennen waarop eind deze maand het WK Jeugd wordt gehouden.

De wand bleek echter zo lang en overhangend te zijn en zo bomvol harde routes te zitten dat het een enorme fitheidstraining werd. In een Nederlandse hal zitten gemiddeld zo'n drie achtstegraads routes, als het er niet minder zijn. Daarnaast zijn bij ons de routes vaak kort en cruxie. In Imst is alles lang en hard en we keken onze ogen uit. We waren niet bij de wand weg te slaan en maakten trainingsdagen van gemiddeld zo'n 6 uur. Echt heerlijk! Ik voelde de fitheid met de dag toenemen. Een goede voorbereiding dus op de komende wedstrijden. De laatste twee dagen brachten we door in Innsbruck, waar het onsighten plaats maakte voor dikke inhoudstrainingen. Het resultaat: de laatste dag was ik totaal uitgeput van een trainingsweek van meer dan 25 uur, maar vooral ook enorm gemotiveerd en een stuk fitter dan voorheen. Eens kijken wat dat zal opleveren tijdens de EYC in Veliko Tarnovo.

Hieronder een klein overzichtje van wat we gedaan hebben:
Dag 1: Reis van Imst naar Arco. 16:30 aankomst Imst. Eerst een uurtje slaap inhalen. 17:30 aankomst team. 18:00 Uit eten. 21:00 Vroeg m'n bed in.

Dag 2: 12:30-17:30 klimmen. Trainingslogboek: 4 routes opwarmen, daarna routes onsighten(7a+, 7b+, 7c+, 8a, 7c, 8a, 7b+). Vervolgens snel terug naar het hostel om te koken. Eten: een dik bord rijst met kip en veel verse groenten.

Dag 3: 10:30-13:30 klimmen. Trainingslogboek: 4 routes opwarmen, daarna pogingen in harde routes (8a, 8b, 8a). Vervolgens naar het zwembad om lekker even bij te komen. Daar hoort natuurlijk ook een ijsje bij! Tenslotte de tweede training van de dag. 16:30-20:00 klimmen. Trainingslogboek: routes opwarmen, daarna dubbels (4x 7a+, 7b+). Behoorlijk vermoeid, dus afgesloten met buikspieren en lenigheid.

Dag 4: Rustdag. Met het hele team naar Area47, een waterpark, geweest.

Dag 5: 11:00-19:00 klimmen. Laatste dag in Imst dus nog even genieten van de routes. Trainingslogboek: 7a+, 7b+, 8a, 8a, 8a. Lang: 7c+, 7b+, 7b+. Daarna totaal uitgeput terug naar het hostel. Gelukkig hadden we nog restjes over en hoefden we dus niet te koken.

Dag 6: 11:00 weg uit het hostel. Trein naar Innsbruck. Daar in het hotel geïnstalleerd. Daarna uiteraard gaan klimmen. 14:30-19:30 klimmen. Trainingslogboek: routes opwarmen, 5 semi harde routes vrij snel achtereen (7c, 7c+, 7c, 7c, 7b+), boulderen en tenslotte rekken. Daarna terug gelopen naar het hotel en lekker bij de pizzeria gegeten.

Dag 7: 's Ochtends de stad ingeweest. Iedereen het fantastische 'Gouden Dak' laten zien (echt de moeite waard btw, haha niet dus!). 14:00-17:00 geklommen. Alleen vrij makkelijke routes, helemaal kapot namelijk.

Dag 8: 11:00 naar het station om de trein naar Munchen te halen. Op naar Bulgarije!

WK Arco

2011-07-21T22:45:00.000-07:00

De eerste belangrijke wedstrijd van het jaar zit erop. Afgelopen woensdag startte voor mij het WK met de kwalificaties voor de lead. Maanden lang had ik hier naartoe getraind. Dit moest m'n eerste piek worden. Dat plan liep echter een beetje in het water toen ik een maand voor de wedstrijd een griep te pakken kreeg die steeds maar niet weg leek te gaan. Natuurlijk probeerde ik daar gewoon door heen te trainen (hmm, misschien werd het daarom wel niet beter ;)) maar juist in deze weken moet je duur een sprong gaan maken en dat deed het niet. Twee weken geleden besloot ik dat het zo niet ging werken en dat ik gas terug moest nemen. M'n griep ging over en ineens kwam de fitheid aanwaaien. De trainingen liepen weer lekker en het vertrouwen kwam terug. Ik was klaar voor de wedstrijd!
Toen ik een eerste blik op de startlijst wierp wist ik dat het behalen van de halve finale zeker niet makkelijk ging worden. Tachtig deelnemers hadden zich ingeschreven, stuk voor stuk super fit, omdat dit niet alleen voor mij, maar ook voor de rest van de deelnemers de belangrijkste wedstrijd van het jaar is. Voor iedereen een moment om te pieken dus.

Eenmaal bij de wedstrijdwand aangekomen was ik blij verrast. De wand was vernieuwd en er zaten vier routes in die er erg mooi uit zagen. Vrij continu op kleine randjes, dat lag me wel. Na een twee uur durende voorbereiding was ik aan de beurt. Ik wilde de route op hoog tempo klimmen, om de verzuring wat tegen te gaan. Dat lukte aardig. In m'n hoofd zat alles goed. Ik kon echt met het klimmen bezig zijn. Doordat ik steeds wat met het touw in de knoop zat rondom m'n benen verzuurde ik echter wel vrij snel. Normaal zou het dan snel afgelopen zijn, maar het lukte me ver door te klimmen in die verzuring. Als ik de volgende route net zo door zou kunnen bijten, maar dan zonder foutjes met het touw, zou een halve finale er misschien wel in zitten.

De tweede kwalificatie begon lekker. Ik klom vlot door, maar benutte de rusten ook. Alles voelde lekker soepel aan. Halverwege de route begon ik licht te verzuren, dus besloot ik het tempo nog wat omhoog te gooien. Niet meer nadenken, gewoon op gevoel doorklimmen. Ik had de demo zo goed bekeken dat m'n lichaam precies wist welke bewegingen het af moest spelen. Nog niet zwaar verzuurd bereikte ik een crux-pas. Ik had een duidelijk idee over hoe ik deze pas moest maken. Ik zette aan, maar pakte de greep niet op de juiste plek. Voor ik het wist lag ik eruit. Wel balen. Ik had niet slecht geklommen, maar het begin van die tweede kwalificatie ging zo lekker! Als ik zo door had kunnen klimmen had er misschien wel een halve finale ingezeten.

Uiteindelijk strandde ik op de 35e plek. Ben ik tevreden? Niet helemaal. Ik heb absoluut niet slecht geklommen. Mentaal zat het goed en ik heb geen grote fouten gemaakt. Geen pas voelde te hard, alle grepen voelden goed, ik voelde me dus sterk. Toch miste ik net dat beetje duur dat ik afgelopen maand nog bij had moeten trainen. Ik denk dat ik normaal geklommen heb, maar in zo'n sterk deelnemersveld is normaal niet genoeg. Je moet pieken, boven jezelf uit stijgen, en dat heb ik niet gedaan. Hiermee is de wedstrijd voor mij voorbij. We zitten nog een paar dagen hier in Arco. Tijd om nog wat van de rots, de zon en het ijs te genieten!

Worldcup Boulder Eindhoven

2011-06-21T01:37:00.000-07:00

Hoewel boulderen niet echt mijn discipline is deed ik afgelopen weekend toch mee aan de Worldcup hier in Eindhoven. Een internationale wedstrijd in eigen land is toch iets bijzonders dat je eigenlijk niet mag missen. Ik voelde me sterk, hoewel ik de laatste weken vol duur aan het trainen ben, dus besloot ik een poging te wagen. Juist omdat ik geen optimale voorbereiding had gehad voelde dit als een super relaxte wedstrijd, waar niks vanaf hing. Het gevolg was dat ik super ontspannen klom en heel veel plezier had in alle super vette boulders. De hele wand zat vol modules en grote grepen waarop je je een weg naar boven moest weten te vechten.
Uiteindelijk pakte ik twee tops. Er waren echter twee boulders die ik bijna had, maar net niet af wist te maken. In tegenstelling tot het lead klimmen krijg je bij boulderen geen punten voor elke greep die je vasthoudt. Bijna top is dus niks. Zo kwam het dat ik super lekker en voor m'n gevoel ook echt goed geklommen had, maar dat dat er in de uitslag totaal niet uit kwam. Ik eindigde op een 26e plek en viel daarmee ver buiten de halve finale. Even ter indicatie: als ik die twee boulders wel af had weten te maken, dan was ik als 12e door geweest naar de halve finale. Maarja, als en dan bestaat nou eenmaal niet.
Foto's: Marjo van Bergen

Grotte du Brotsch

2011-06-08T07:24:00.000-07:00

Het was inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst buiten ben wezen klimmen. Afgelopen weekend besloot ik dat het zo niet langer kon. Het was super mooi weer en omdat het hemelvaart was hadden m'n ouders een paar dagen vrij. Ze boden aan om naar een klimgebied te rijden en zo'n aanbod sla ik natuurlijk niet af! Zo kwam het dat ik donderdag middag ineens weer onder aan de rots stond. Heerlijk!

Bob Schubert en ik hadden besloten om naar Grotte du Brotsch, een mooie zandstenen grot in de Noord-Vogezen, te gaan. Bob was hier al eens eerder geweest en wist me zo de vette routes aan te wijzen. Om op te warmen klommen we de 7a+ die midden door de grot loopt. Erg handig als je hier setjes in hebt hangen, aangezien er een hele hoop 8a varianten zijn die in dezelfde lijn eindigen. Omdat we nu dus al de setjes in de 7a+ hadden hangen was het vrij logisch om één van de twee populairste 8a's in de grot te gaan proberen. Deze route, Brombeerzeit genaamd, bestaat namelijk uit slechts een paar harde passen, een hele lange boulder eigenlijk, die vervolgens overgaat in de 7a+ uitklim. Na een paar pogingen wist ik de route te klimmen. Dat ging een stuk makkelijker dan ik vooraf gedacht had! Snel werkte ik nog een andere 8a uit voordat we terug gingen naar de camping om lekker wat te eten.

De volgende dag waren we lekker vroeg bij de rots, waardoor we een lange klimdag hadden. Alle tijd om veel mooie routes te klimmen dus. Ik voelde nog een keer de passen in de 8a die ik de dag daarvoor had uitgewerkt. Deze 8a, Traité de déversification, voelde voor mij best hard aan. Veel mensen zeggen juist dat hij heel makkelijk is, maar in een aantal passen kwam ik net wat lengte te kort, waardoor ik voor de moeilijke oplossingen moest gaan. Passen zijn naar mijn mening echter nooit onmogelijk als je klein bent, ze worden alleen soms wat harder, maar dan moet je maar wat sterker zijn! In m'n eerst volgende poging klom ik met die mentaliteit de route uit. Yes! Nog een 8a! Later klom Bob dezelfde route en wist daarmee zijn eerste 8a weg te tikken. Super Bob!

Er waren nog twee lijnen over die ik graag wilde klimmen. De eerste, Le Temps T, ook 8a, is een variant op Brombeerzeit. Na wat voor mij de crux was, wordt er zo nog een klein cruxje aan geplakt. Aan het eind van de dag wist ik deze route echter ook te klimmen. Zo klom ik drie 8a's in twee dagen. Nog nooit voelden de 8a's zo makkelijk, dat betekent dat ik op de goede weg ben.

Toen ik de derde en laatste klimdag wakker werd bleek dat ik de dagen daarvoor iets te enthousiast was geweest. Doordat ik al die vette routes in dat fantastische dak wilde klimmen had ik veel te weinig rust genomen en veel te veel gedaan. Het resultaat was flinke spierpijn in m'n buik en schouders en een hele dunne huid. Ik moest me er nu echt toe zetten om nog wat te klimmen en geloofde dat het niet echt veel zin meer had. Gelukkig pushte Bob me om toch nog een poging in L'angle incarnat, 7c, te doen. Ik wilde deze route graag onsight klimmen, maar alles voelde zo brak! De mooie lijn gaf me tijdens het klimmen echter zoveel motivatie dat ik een lading reservekracht wist aan te spreken. Zo hing ik ineens aan de eindgreep. Een mooie afsluiting van het weekend!

Lead 3

2011-06-01T00:22:00.000-07:00

300 punten! Afgelopen weekend kon ik met een goed gevoel de nationale lead competitie van dit jaar afsluiten. Met drie overwinningen pakte ik ook de overwinning in de eindstand.

De wedstrijd was goed georganiseerd en verliep vlot. We hadden vroeg klaar kunnen zijn als Rachel en ik er in de finale niet op dezelfde pas uitgevlogen waren. Er moest dus wederom een superfinale aan te pas komen. Net zoals vorige wedstrijd klommen we de mannen finale route. Vorige keer had ik daar veel moeite mee, omdat alle passen erg uitgestrekt waren. Ik weet niet of dat nu minder was, of dat het in m'n hoofd gewoon beter zat, maar de superfinale ging deze keer echt super goed! Voor de meeste passen moest ik behoorlijk vechten, maar ik bleef steeds hangen en strandde zo op greep 22-. Met deze score zou ik de helft van de mannelijke finalisten verslagen hebben. Best leuk ;)

In de superfinale (foto: nkbv.nl)

Het wedstrijdseizoen is weer begonnen!!!!

2011-05-25T07:18:00.000-07:00

Afgelopen weekend was het zover: de aftrap van het internationale wedstrijdseizoen! Eindelijk! Na een winter lang trainen was dit het eerste testmoment. Zou de training van de afgelopen maanden z'n vruchten afwerpen?

Om alvast in de wedstrijdsfeer te komen deed ik het weekend daarvoor mee aan Lead 2, welke dit keer in Monte Cervino gehouden werd. De wedstrijd verliep wel goed. Ik topte zowel de halve finale als de finale, die naar mijn mening beide te makkelijk, maar wel mooi waren. Rachel Nilwik deed hetzelfde, waardoor we de strijd in de heren finale mochten uitvechten. Ik viel eerder dan nodig was, maar won daarmee toch. Conclusie: ik wist nog steeds niet of ik nou fit was of niet. Of m'n duur nou verbeterd zou zijn en of ik niet meer steeds tegen een leeg gevoel aan zou lopen zou in Edinburgh moeten blijken.

In de halve finale van Lead 2 (foto Frank Penders)

Voordat ik naar Edinburgh vertrok voor de eerste EYC van dit jaar werd me een aantal keer de volgende vraag gesteld: ben je fit? Het antwoord dat daarop volgde was meestal iets in de zin van: ik weet het niet. Ik voelde me sterk, vooral in boulders, maar ik had het idee dat dat er in routes nog niet echt uit kwam, onder andere doordat ik nog veel fouten maakte. Daarnaast voelde ik me in echt harde routes vaak snel leeg, maar dat lege gevoel kwam wel steeds later. En in hoe verre zou m'n vorige seizoen nog in m'n hoofd meespelen, waarin het steeds maar niet lukte om te presteren? In Edinburgh zou dus moeten blijken of ik op de goede weg ben voor het WK, dat over twee maanden plaatsvindt.
Ik werd gelijk in het diepe gegooid. Ik moest als eerste starten, wat toch vaak nadelig is. Daarnaast besloot de organisatie ook nog om op het laatste moment van alles in de planning om te gooien. Dan moet je vooral mij hebben! Toch lukte het me om rustig en ontspannen te klimmen. Zowel in de eerste als de tweede kwalificatie was ik wel zenuwachtig, maar daar leed m'n klimmen niet onder. In beide routes eindigde ik als 5e. Een mooie uitgangspositie voor de finale de volgende dag, al had ik het idee dat er meer in gezeten had. Maar dat betekende veel goeds: ik was fit!

De volgende dag ging ik dus vol vertrouwen de finale in. Toen de route ook nog helemaal vol met axis-grepen bleek te zitten kon het niet meer stuk. Toen ik eindelijk van start ging liep alles perfect. Ik weet niet of ik ooit zo ontspannen en zeker heb geklommen in een finale. Alle passen voelden ontzettend makkelijk. Ik was dus echt een stuk sterker geworden. Ik had de rust in m'n hoofd om elke mogelijke rustpositie te benutten. Ik genoot echt van het klimmen en knalde door de route heen. Vol overtuiging klom ik tot aan het dak, helemaal bovenin. Daar maakte ik echter een fout. Ik zette niet hard genoeg aan naar een greep om de hoek die ik niet kon zien. Ik miste de greep en gleed zo uit de route. Nog vrij fit stond ik vervolgens op de grond. Wel een beetje balen. Er had nog meer in gezeten. Toen later ook nog bleek dat nummer 4 en 3 helemaal kapot aankwamen op het punt waar ik was weggegleden, daar in een hopeloze poging een verkeerde greep pakten, en daarmee net een greep extra vast hadden gehad dan ik, moest ik wel even door de zure appel heen bijten. Maar achteraf kan ik terug kijken op een goeie wedstrijd. Ik ben goed op weg, mentaal zit het allemaal weer recht en wanneer ook de foutjes er uit zijn kan ik knallen!

Boulder 2 en Bleau

2011-04-18T02:39:00.000-07:00

Tijdens de kwalificaties van I Love Problems. Foto www.nkbv.nl
Afgelopen week stond in het teken van Boulderen. Na een lange krachtperiode werd het tijd om eens te testen hoe ik ervoor stond. Eerst stond de 2e boulderwedstrijd op de kalender en daarna zou ik voor drie dagen naar Bleau gaan.

Eerst de boulderwedstrijd dus. Om twee uur ’s middags werden we in Steep Part Rotterdam verwacht. Na 1,5 uur Boulderen besloten Vera en ik dat we wel genoeg hadden gedaan om ons voor de finale te plaatsen en dus besloten we ons briefje in te leveren. Het bleek genoeg te zijn voor een gedeelde eerste plaats. De strijd moest dus in de finale beslist worden. Daar maakten we het nog behoorlijk spannend. Tot de laatste boulder stonden we gelijk en leek het weer op een superfinale uit te draaien. Vera flashte deze laatste boulder. Helaas kwam ik net wat kracht tekort in de eindpas en zag ik de mooie technische oplossing niet. Ik viel tot drie keer toe uit de eindpas, wat resulteerde in een 2e plek. Niet slecht, maar ik had toch het gevoel dat ik het in de laatste boulder wat had laten liggen.

Twee dagen later gooiden Roelien en ik de crashpads in de auto en vertrokken we naar Bleau. Na heel veel file kwamen we om half 12 eindelijk op de camping aan. Snel de tent opzetten dus en gelijk naar bed, klaar om morgen te knallen!
De eerste dag besloten we naar Isatis te gaan. Aangezien ik pas twee keer in Bleau ben geweest heb ik nergens echt projecten zitten. M’n doel was dan ook om veel semi-harde boulders te klimmen. In eerste instantie was het wel even wennen, al die slopers en vreemde technische pasjes. Aan het eind van de middag kreeg ik de smaak te pakken. Ik klom 2 7a’s: Renversement Dialectique en Tequila Sunrise (die ik denk ik verkeerd deed, want op deze manier was het wel erg makkelijk!). Met deze twee boulders in de pocket besloten we nog even bij een prachtige 7b+ overhang te gaan kijken. Een vlakke, overhangende wand met twee brede banden erop. Echt een prachtig blok om te zien! De eerste helft van de boulder liep soepel, maar in de crux moest ik toch echt toegeven aan de vermoeidheid en m’n wel erg dun wordende huid. We besloten de pads in te pakken en lekker te gaan eten, maar voor deze boulder wil ik zeker nog een keer terug komen!

De tweede dag reden we eerst naar Canche aux Marciers, waar ik zo’n beetje alle lage 7’s heb geprobeerd. Heerlijk zo’n beetje rondlopen door het bos en spelen op de lage blokken in dit gebied. Uiteindelijk wist ik de 7a+ La Grande Marche te klimmen. Een prachtige spleet in een zwaar overhangende wand. Gelukkig pasten m’n dikke knokkels nog net in de smalle spleet (behalve m’n middelvinger dan!) waardoor ik de boulder vrij snel kon klimmen. Roelien probeerde nog een oud 7a project, waar ze echt super dicht bij kwam in de crux! Daarna besloten we nog even bij een 7b overhang in Drei Zinnen te gaan kijken, Diversion genaamd. Deze boulder is mij echt op het lijf geschreven: harde overhang, redelijk positieve grepen, en ik kon zelfs ergens een lolotte ontdekken, waardoor de crux ineens wel erg makkelijk liep! Na niet al te lange tijd wist ik de eindgreep te fixeren, YES! M’n tweede 7b!

De laatste dag besloten we in Rocher Canon te gaan klimmen. Daar hadden we een klassieker op het oog: Chasseur de prises. Echt een super mooie boulder, waar ik steeds een stapje dichter bij de eindgreep kwam. Na een tijdje proberen begon de huid toch echt heel veel pijn te doen en werden m’n pogingen steeds minder. Vandaag was ik te vermoeid om deze boulder nog te kunnen klimmen. Vlak voordat we besloten wat anders te geen proberen kwamen er twee Britten aan. De één herkende ik als Ben Moon. Super makkelijk fietste hij door de boulder heen. Wat inspirerend om te zien zeg! Met die inspiratie wist ik nog een 7a te klimmen die ik 4 jaar geleden eens geprobeerd heb: Lévitation. Daarna was het toch echt tijd om naar huis te gaan en de huid even de tijd te geven om te herstellen.

Dit is de dag

2011-04-08T00:27:00.000-07:00

Afgelopen maandag waren bondscoach Wouter Jongeneelen en ik te gast bij Dit is de dag op Radio 1. Hieronder kun je het item terugkijken.

Jeugd Lead 1

2011-04-04T00:10:00.000-07:00

Gister werd in Heerlen de eerste jeugdwedstrijd van het seizoen gehouden. Vorig jaar had ik dispensatie voor deze competitie, waardoor ik niet mee hoefte te doen aan de wedstrijden, maar dit jaar besloot ik die dispensatie niet aan te vragen en gewoon weer eens m'n gezicht te laten zien. Zo veel moeite is het niet om één wedstrijd mee te doen toch?

Het was wel even wennen om weer aan een nationale jeugdwedstrijd mee te doen. Aan de ene kant is het moeilijk om me te focussen en me ertoe te zetten om me optimaal op de routes voor te bereiden, omdat ik het niveau zo makkelijk aan zou moeten kunnen. Aan de andere kant verwacht iedereen op zo'n dag dat ik al die routes wel even uitklim, maar ook ik kan een keer een fout maken en wegzippen. Zo kom ik in een positie terecht waarin ik voor mezelf en voor anderen alleen maar kan verliezen.

De kwalificaties liepen prima. Zonder problemen topte ik beide routes. Op naar de finale dus. Daar ging het, naar mijn idee, fout. In de finale route klom ik snel tot de laatste pas, waar ik ineens wat begon te aarzelen. Toen ik eindelijk de juiste positie had gevonden om aan te zetten zipte m'n hand weg. Geen TOP dus. En dat in een route die niet veel moeilijker was dan de routes waar ik normaal in opwarm. In het deelnemersveld van een EYS had ik hiermee zeker de finale misgelopen. Ik baalde dus flink. Ik had wel gewonnen, maar het voelde alsof ik dik verloren had. Gelukkig pakte ik wel 100 punten en daarmee hoop ik me te plaatsen voor het NJK.

Trainen trainen trainen!

2011-03-29T02:16:00.001-07:00

Omdat ik eindelijk weer een beetje fit begon te worden vond ik dat het wel weer eens tijd werd voor een trainingsstage. Zodoende boekte ik een ticket naar Innsbruck om me daar een week lang kapot te trainen in Tivoli, de beste trainingshal die ik ken. De routes zijn er allemaal super continu en er zitten zo ontzettend veel harde routes dat je er als leadklimmer je hart op kunt halen. Knetter hard verzuren dus!

Thuis, in Amsterdam, train ik veel met intervallen. Je verzint een rondje, of hakt een route in tweeën, en herhaalt deze vervolgens een aantal keer met korte rust tussendoor. Dit is de beste manier om met een beperkt aantal harde routes een goeie training te verzorgen. In tivoli is er geen gebrek, maar juist een overvloed aan harde routes. Dat biedt de mogelijkheid om een totaal andere training te kunnen draaien. Ik begon elke training met het uitwerken van twee harde routes, waar ik aan het eind van de week pogingen in kon doen. Daarna begon het echte verzuren. 8 routes rond 7b/c vrij snel achter elkaar klimmen, of 4 dubbels (steeds twee semi-harde routes achter elkaar klimmen). Na zo'n training doet alles pijn. Je kunt je handen zelfs op bakken niet meer dicht houden, je huid brandt en al je spieren zijn uitgeput. Het echte Innsbruck gevoel, heerlijk!

Omdat ik in m'n opbouw nog niet in de duurperiode zit besloot ik ongeveer de helft van m'n trainingen in het boulderhok te doen. Het boulderhok in Tivoli is klein, maar doordat elk gaatje gevuld is en er een enorme variatie aan grepen uit verschillende landen is, is ook het boulderhok een toplocatie om je als wedstrijdklimmer voor te bereiden op het wedstrijdseizoen. Daarnaast zijn er geen boulders uitgezet, maar moeten alle boulders zelf verzonnen worden. Dat in combinatie met het grote aantal sterke klimmers dat hier traint zorgt voor een enorme variatie in stijlen en stuk voor stuk bizarre, getructe en fysieke boulders. Erg leuk om een paar trainingen deel uit te mogen maken van deze hechte groep klimmers, die me de meest vette boulders lieten zien.

Ik heb dus erg genoten van dit weekje Oostenrijk. Ik heb ontzettend hard en lekker getraind. Natuurlijk is dat soms ook confronterend. Zo'n week laat je goed zien waar je nu eigenlijk staat. Wat goed gaat en vooral ook, wat niet. Het is fijn om zo lang voor de start van het wedstrijdseizoen eens goed in de spiegel te kijken. Ik weet nu waar ik nog aan moet werken en ik heb de tijd om daar ook daadwerkelijk wat mee te doen. Aan de slag dus!

Lead 1: 1e!

2011-03-14T02:00:00.000-07:00

Gisteren was het zover... de eerste wedstrijd van het seizoen! Na m'n winterstop was ik totaal uit vorm. M'n spanning was weg, ik kon lang niet zo hard aan kleine greepjes trekken als eerst en m'n duur was echt belabberd. Gelukkig is dat inmiddels alweer twee maanden geleden en in die tijd heb ik natuurlijk niet stil gezeten.

De wedstrijd kwam dus op het perfecte moment om te kijken hoe het nu met m'n vorm staat. In de trainingen voelde ik me de laatste twee weken erg sterk, maar aangezien ik vooral kracht heb getraind was ik best gespannen over hoe het nu met m'n duur stond.

De halve finale was een rechte wand. Niet mijn sterkste punt, maar ook dat gaat de laatste tijd vooruit. Vrij gemakkelijk klom ik de route uit. Op naar de finale! Deze route was meer mijn stijl: overhang met grote passen aan goede grepen en allemaal trucjes. Ik knalde snel door de route heen tot ik op ongeveer 2/3 een pas tegen kwam die in mijn ogen bijna onmogelijk was. Ik wilde de route uitklimmen en besloot dus lang te rusten om te kijken en geen onnodige risico's te nemen. Uiteindelijk besloot ik voor een oplossing te gaan die ontzettend hard voelde, maar het lukte! Daarna kwamen nog een aantal behoorlijk harde passen. Helaas viel ik in de laatste pas toch nog uit de route, maar het was genoeg voor de 1e plaats.

Ik kan tevreden terugkijken op de wedstrijd. Ik voelde me sterk, kreeg eindelijk een keer wat harde passen voor m'n kiezen en die wist ik goed op te lossen. Ik ben dus op de goede weg, maar de eerste internationale wedstrijd is nog ver weg en ik ben nog lang niet waar ik zijn wil. Nog een paar maanden hard trainen dus!

Bomal

2011-02-25T02:28:00.000-08:00

Een dagje Bomal op een koude, mistige, regenachtige winterdag. Dapper of gewoon gek? Een paar weken terug maakten Roelien en ik plannen om deze week lekker een dagje buiten te gaan klimmen. We vonden dat de lente nu wel begonnen moest zijn. Toen uit het weerbericht bleek dat de winter nog een staartje had besloten we koppig om het toch maar te proberen.
Woensdag middag stapten we vast in de trein naar het zuiden. Zo konden we 's avonds nog wat routes klimmen in Heerlen. Dat bleek erg leuk te zijn! In dit kleine halletje weten ze wat bouwen is. Veel mooie, goedlopende, harde routes, daar wordt ik altijd blij van. Aan het eind van de avond had ik mezelf dan ook behoorlijk uitgeput. Gelukkig hoefde ik niet terug naar Amsterdam, maar kon ik bij Roelien blijven, zodat we de volgende dag lekker uit konden slapen en toch nog een beetje op tijd bij de rots zouden zijn.

Toen ik 's ochtends de gordijnen open deed bleek het een grijze, regenachtige dag te zijn. Roelien had het ook gezien, maar we wilden niet uitwijken naar de klimhal. Toch maar naar de rots dan, en als het echt te nat bleek te zijn konden we altijd nog naar een klimhal rijden. Toen we rond het middaguur bij de rots aankwamen bleek het nog best klimbaar te zijn. 'Kijk daar is een droge route!' 'Ja, en het is niet eens zo koud!'. Haha, daar kwam ik snel op terug toen ik in de eerste opwarmer hing. Alle grepen waren klam en vochtig en m'n vingers waren bij het eerste setje al zo koud dat ik niets meer voelde. Er was echter geen weg meer terug. Wat harde routes uitwerken dan maar, dan hebben je vingers ten minste steeds even de tijd om wat op te warmen. Ik besloot de pasjes in de route Escalier C (7c) te voelen. Alle slopers en kleine greepjes waren nat, maar toch kwam ik er vrij gemakkelijk doorheen. Een poging wagen dan maar? Ja, waarom niet, ik heb niets te verliezen toch? Die poging bleek toch niet zo'n goed plan. Zonder gevoel in je vingers bleek het toch best lastig te zijn om de kleine randjes en slopertjes vast te houden.
Snel haalde ik de setjes uit de route. Roelien had het ook wel gehad. Snel alles inpakken en weg hier! We dronken nog lekker een warm kopje thee bij de plaatselijke bakker en maakten nog een mooie wandeling. Al met al was het toch een lekker dagje. Met een voldaan gevoel keerden we terug naar Nederland. Morgen weer lekker genieten van de luxe van een warme klimhal! Wanneer de lente echt komt komen we zeker nog een keer terug om onze projecten af te maken, en dan met warme vingers ;)

Bergsportawards

2011-02-16T06:48:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag werden in de Blokhoeve in Nieuwegein de bergsportawards uitgereikt. Ook ik was erbij, als genomineerde in de categorie meest getalenteerde jeugdklimmer. Het was een erg leuke middag met stoere verhalen van oude sportklim- en alpine helden, inclusief foto's en filmpjes (altijd lachen, die oude klimfoto's van mannen in felgekleurde panty's!). De award voor de meest getalenteerde jeugdklimmer werd uitgereikt door meervoudig Nederlands kampioene Mirjam Verbeek. Geheel onverwacht (voor mij in ieder geval) had het publiek het meest op mij gestemd en kon ik deze award dus in ontvangst nemen. Erg leuk om zo'n prijs te winnen en zeker als hij uitgereikt wordt door één van de mensen die veel voor me heeft betekend in m'n weg omhoog. Op m'n 13e heb ik namelijk bij Mirjam in Orpierre een cursus gevolgd. Dat was de eerste zomer dat ik in een écht klimgebied was. Mirjam leerde me hoe je een route uitwerkt en ze inspireerde me enorm met haar verhalen over haar leven als topklimster. Die zomer klom ik m'n eerste 7a in de rots en vanaf toen ben ik het klimmen en ook mezelf daarin veel serieuzer gaan nemen, met alle gevolgen van dien. Dat Mirjam mij deze prijs overhandigde maakte het voor mij dus extra speciaal.

Toen en nu

Foto: Amélie Sulak (nkbv.nl)

Return to the wall

2011-01-16T01:14:00.000-08:00

Het is zover, ik mag weer klimmen! Omdat het afgelopen wedstrijd behoorlijk heftig is geweest had ik zowel fysiek als mentaal even wat rust nodig. Om m'n lichaam die rust te gunnen besloot ik mezelf bijna drie weken lang te verbieden om ook maar een greep vast te houden, zodat ik weer fris aan de start zou kunnen verschijnen voor het nieuwe trainingsseizoen. Als je me wat beter kent weet je dat dat ontzettend moeilijk voor me is, maar... ik heb het overleefd!
Ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken en eens met m'n familie mee te gaan op een 'normale' (lees niet-klim) vakantie. We maakten een twee weken durende rondreis door Marokko. Erg indrukwekkend, wat een landschappen!

Nu mag ik gelukkig weer beginnen met trainen. De afgelopen drie dagen ben ik non-stop in de klimhal geweest, met heel wat spierpijn, maar vooral ook heel veel blijdschap tot gevolg. Ik ben totaal niet fit en klim als een zoutzak, maar wat is het heerlijk om die grepen weer vast te houden en die bewegingen te maken! Nu is het tijd om mezelf een tijdje af te matten in de klimhal. Heerlijk, ik heb er zin in!

Foto's Turkije

2010-12-30T09:53:00.000-08:00

Hierbij wat foto's van de twee 8a+en die ik in Geyik Bayiri klom, gemaakt door Rogier Mattens. Bedankt Rogier!

Freedom is a battle (8a+)

Turkish Airways (8a+)

Turkey Climbing Trip - Part 2

2010-12-25T02:01:00.000-08:00

M'n klimvakantie in Turkije zit erop, ik ben weer thuis. Met ruim 20 graden temperatuur verschil en sneeuw in plaats van zon is dat wel even wennen. Ik denk nog regelmatig verlangend terug aan de relaxte sfeer, het heerlijke ontbijt (muesli met een berg fruit!), het 's avonds na het klimmen een douche nemen en vervolgens gelijk aan kunnen schuiven voor het avondeten, de eenvoud van het leven in een tentje en natuurlijk de prachtige rots en omgeving. Toch is het fijn om gezellig thuis te zijn met de kerst.

Ik kan terug kijken op een geweldige trip. In totaal klom ik 29 routes van 7a en harder, waarvan 6 8en. Ik heb dus optimaal genoten van de prachtige lijnen. De kwaliteit van de routes in Turkije is echt ongekend hoog. Vrijwel alle lijnen zijn natuurlijk en bevatten enorme features, colonettes en 'no hands rests'. Het was heel gaaf om te merken hoe snel je inzicht en creativiteit toeneemt in zo'n gebied. Waar ik aan het begin van de vakantie nog in de stress raakte in een moeilijke onsight en viel, zette ik aan het eind gewoon de automatische piloot aan en kwamen de vetste oplossingen vanzelf naar boven. Je leert klimmen in een flow: niet oordelen over de passen of de grepen, maar accepteren en doorgaan. Twee dagen voordat we vertrokken klom ik op deze manier een geweldige 7c, Skyline genaamd, onsight. Daarnaast klom ik die dag ook m'n laatste project, Turkish Airways, uit. Dit is een route waarin alles perfect moet lopen. Het kleinste foutje wordt gelijk afgestraft. Toen ik de route klom liep alles dan ook perfect. Ik stapte de route in met muziek van Jack Johnson op de achtergrond. De zon scheen, maar het was nog zo vroeg dat het niet te warm was. Alles was relaxed en dat maakte de omstandigheden optimaal. Ik knalde zonder moeite door de twee cruxen heen en hing uiteindelijk nog vrijwel helemaal fris aan de eindbak. Toch bizar hoe makkelijk een project kan voelen als je hem uiteindelijk klimt.

Het einde van deze trip betekent ook het einde van m'n klimseizoen. Nu is het tijd om klimrust te nemen. Ruim twee weken niet klimmen en dan 24/7 knallen in de klimhal om fit te worden voor volgend jaar. Ik kan niet wachten!

Turkey Climbing Trip

2010-12-10T00:00:00.000-08:00

Na een lang wedstrijdseizoen besloot ik de rots op te gaan zoeken. 2,5 week geleden ontvluchtte ik de Hollandse kou en stapte ik in het vliegtuig naar Turkije. Het doel voor deze trip: veel mooie routes klimmen en lekker ontspannen na de wedstrijdstress van afgelopen periode. Ik wilde alleen maar klimmen waar ik zin in had. Dat is tot nu toe uitstekend gelukt. De routes hier zijn echt geweldig. Enorme features, stalagtieten, colonetten, het is echt 3D-klimmen. Voor het eerst vind ik het tof om buiten ontzettend lange lijnen te klimmen(van 40+ meter!), vooral onsight is echt geweldig. Je bevindt je in een enorme zee van colonettes waarin je eindeloos kan blijven klimmen. Ik heb dan ook al behoorlijk wat onsight en flash gedaan. Wat hoogtepuntjes:
- 7c No money no dance Flash
- 7c Be yourself Flash
- 7b+ Sabotaj Onsight
- 7b+ Pusht Bush Onsight

Daarnaast klom ik de eerste dag een 8a (Plastik Fantastik) in m'n tweede poging. Nog noit eerder was me dat gelukt, dus het was een mooi begin van deze fantastische trip. Later klom ik Okrimono, ook 8a, in m'n derde poging.

Toch was het hoogtepunt tot nu toe de route Freedom is a battle (8a+). Dit is een enorm dak met grote tufa's. Het kostte me meer dan een uur om alle passen uit te werken. Het resultaat: een 360, dubbele toohook, dubbele kneebar en een hele boel heelhookjes en fietsen. Twee dagen later wist ik de route in m'n 6e poging te klimmen. Ik kan met zekerheid zeggen dat dit de mooiste route is die ik ooit geklommen heb, echt geweldig!

Intussen heb ik door het hele gebied projectjes uitstaan. Na een boel onsights de laatste dagen is het tijd om eens wat projecten af te maken. Meer nieuws en foto's volgen later ;)

Einde seizoen!!!!

2010-11-24T22:27:00.001-08:00

Jaja, het is voorbij, het wedstrijdseizoen voor dit jaar. Vanaf begin september heb ik op één weekend na elke week een wedstrijd gehad en ik heb het overleefd. Ik moet toegeven dat ik nog nooit zo’n moeilijk seizoen gehad heb. Mentaal wilde het niet altijd lukken, in een aantal belangrijke wedstrijden maakte ik cruciale fouten en ik heb ook veel pech gehad waardoor ik vaak net de volgende ronde of het podium miste.

Het seizoen werd net als elk jaar afgesloten met de Worldcup en de EYS in Kranj. Vorig jaar heb ik deze wedstrijden moeten missen i.v.m. een blessure aan m’n rug, maar dit jaar was ik er gewoon weer bij. Als eerst stond de Worldcup op het programma. Ik klom deze wedstrijd relaxed en ik kon in beide kwalificaties tot diep in de verzuring doorklimmen. Over m’n klimmen was ik daarom ook zeer tevreden, over m’n vorm minder. Door al die wedstrijden heb ik weinig kunnen trainen en na zo’n lang en slopend seizoen zat er helaas niet zoveel meer in. De verzuring kwam naar mijn zin te vroeg. Uiteindelijk werd ik 28e, waarmee ik net de halve finale miste. Wel een beetje balen, maar ik moest door naar de volgende wedstrijd en kon er dus niet te lang mee zitten.

Tussen de Worldcup en de EYS hadden we een week in Slovenië te overbruggen. Wat doe je dan? Buitenklimmen in Misja Pec natuurlijk! Helaas waren de weergoden ons niet gunstig gestemd en hebben we vrijwel alleen maar regen gehad. Uiteindelijk waren alle routes nat: de 8b die ik uitgewerkt had, een 8a die ik nog graag had willen klimmen en een andere 8a, Corto, die ik uitgewerkt had. Deze laatste was nog het droogst, alleen het begin, het eind en wat grepen in het midden waren nat. Op de laatste dag wist ik deze route nog te klimmen en zo ging ik niet met lege handen naar huis. Overigens maakte de regen het niet minder gezellig. We zaten in een appartement met een groep internationale klimmers en we hebben veel lol gehad. Echt super leuk om elkaar ook buiten de wedstrijden om mee te maken.

Tenslotte stond afgelopen weekend echt de laatste wedstrijd op het programma. Aangezien er in Kranj maar één hotel is, zat het hele deelnemersveld bij elkaar. Iedereen was blij en opgetogen dat het seizoen er bijna opzat. Dat zorgde voor een super goede sfeer. Deelnemers van allerlei verschillende nationaliteiten zaten bij elkaar op de kamer en in de lobby kwam iedereen bij elkaar om de gezelligheid op te zoeken. De laatste wedstrijd voelde zo ook meer als een feest. Voor mij liep hij niet perfect. Ik was op, er zat totaal geen energie meer in m’n lichaam. Van het ene op het andere moment was ik leeg, niet eens verzuurd, maar echt leeg, en kon ik geen pas meer maken. Gelukkig wist ik nog wel door te dringen tot de finale, waarin ik uiteindelijk 9e werd. Nadat ik uit de route kwam werd ik door vriendinnen uit Oostenrijk en Schotland onthaald met chocola en allemaal andere rotzooi. Voor hun was het de laatste EYS ooit en het was dus tijd voor een afscheidsfeestje. Het seizoen was over, het was feest en ik moet zeggen dat ik ontzettend opgelucht ben dat het nu achter de rug is. Op naar 3 weken buiten klimmen in Turkije!!!!

Zappsport

2010-11-10T02:52:00.000-08:00

Een paar weken terug werd in Mountain Network Nieuwegein voor Zappsport The Battle opgenomen, waarin de jongens tegen de meisjes moesten klimmen. Casper en ik waren gevraagd om voorafgaand aan de wedstrijd de jongens en de meisjes een twee uur durende training te geven om te zorgen voor een optimale voorbereiding. Het was vooral veel gegiechel en na twee uur klommen ze al duidelijk een stuk behendiger omhoog. Helaas wonnen de jongens, maar het was een leuke dag en ik heb me goed vermaakt. De uitzending is inmiddels hier online te vinden

Finale NK Lead

2010-11-09T01:06:00.000-08:00

NK Lead

2010-11-07T00:51:00.000-07:00

Gisteren was het zover: het NK Lead. Twee jaar geleden mocht ik voor het eerst meedoen aan het NK en ik pakte toen gelijk de titel. Die wist ik vorig jaar succesvol te verdedigen en zo stond ik ook dit jaar als titelverdediger aan de start. Afgelopen week heb ik het daar best moeilijk mee gehad. Internationaal lukt het me steeds maar niet om echt lekker en naar m'n kunnen te klimmen, waardoor ik er mentaal best een beetje doorheen zat. Het NK Lead is de enige nationale wedstrijd die me echt wat uit maakt en op dit moment maakte dat het me best lastig. Wat nou als ik, net zoals bij alle internationale wedstrijden dit jaar, een fout maak of het mentaal helemaal verpest? Ik moest dus nog hard aan mezelf sleutelen om er gisteren sterk en vastberaden te staan.
Gisterochtend voelde ik me al een stuk beter. Ik had weer zin in de wedstrijd en ik was er bijna klaar voor. Toen de wedstrijd echt begon en we de eerste route in mochten lezen voelde ik dat het goed ging komen. Ik kon me ontspannen, ik kon genieten van de route en ik had er echt zin in. Zo klom ik de halve finale uit en ook in de finale kon ik deze mindset vasthouden. Ik was ontspannen en ik had de rust in m'n hoofd en m'n lichaam om de route zo te klimmen als ik wilde. Op hoog tempo klom ik van rust naar rust en ik knokte door tot een paar grepen onder de top.
Nadat Rachel geklommen had was het duidelijk dat ik gewonnen had. Een enorme opluchting! Ik ben best een beetje trots op mezelf dat ik het mentaal voor elkaar gekregen heb en ik voel me nu zo opgelucht, blij en energiek dat ik ervan overtuigd ben dat ik die energie op een positieve manier kan gebruiken voor de laatste 2 wedstrijden van dit seizoen. Deze overwinning voelt als een omslagpunt: vanaf nu ga ik weer lekker klimmen!

Foto's Swisstrip

2010-11-01T02:10:00.000-07:00

Zoals beloofd, de foto's van onze trainingsstage in Zwitserland. Met dank aan Elko die de enorme hal in Zurich heeft gefilmd (en daar wel 8 minuten mee bezig was!) Geneve Bern Milandia - Greifensee Gaswerk - Schlieren

Swiss-trip

2010-10-28T09:57:00.001-07:00

Deze week ben ik in Zwitserland. Niet om buiten te klimmen, maar om te trainen voor de laatste wedstrijden van dit jaar. Na vier dagen achtereen te hebben geklommen ben ik behoorlijk uitgeput, maar ook erg gemotiveerd.
Maandag begonnen we in Vitamparc, vlak bij Geneve. Een vrij kleine hal met ligt overhangende wanden en allemaal hoekjes. Met een overload aan harde routes hebben we ons prima vermaakt.
Dinsdag was Bern aan de beurt. Deze hal is zo ontzettend groot en indrukwekkend dat we eerst zeker een half uur onder aan de wanden hebben gestaan om te kijken welke routes we wilden klimmen. Een keuze maken was bijna onmogelijk. Gelukkig hadden we met Manuela (Sigrist) afgesproken. Zij kon me vertellen welke routes het mooist waren en 5,5 uur later was ik ontzettend vaak knetter verzuurd geweest en zat er geen energie meer in.
Woensdag vertrokken we naar Zurich. Omdat de onderarmen behoorlijk leeg waren besloten we te gaan boulderen in Milandia, Greifensee. Weer zo'n enorme hal met een gigantische oppervlakte aan mooie boulderwanden. Dankzij een lekker zonnetje brachten we de tweede helft van de middag door op de boulderwanden buiten die dit voorjaar voor de Boulder WC gebouwd zijn.
Tenslotte stond vandaag de hal in Schlieren (bij Zurich) op het programma. Ik vergise me toen ik in Bern dacht dat het niet meer beter en indrukwekkender kon worden. Deze hal was echt enorm, bestaande uit 3 hallen, waarvan de grootste speciaal voor wedstrijdklimmers is gebouwd met routes tot en met 9a. In alle ovegebleven hoekjes zijn boulderhokken, krachthonken, noem maar op, weggestopt. Helaas was ik al behoorlijk gaar, maar ik kon de verleiding niet weerstaan om toch nog een 7c, een 8b en een 8a in te stappen. Gelukkig klom ik de 7c nog os, maar in de andere twee voelde m'n lichaam aan als pudding.
Het is nu tijd voor een rustdag. Morgen staat er een dagje sightseeing in Zurich op het programma en zaterdag vliegen we terug voor de La Sportiva Climbing Party die avond en het NJK op zondag.

(Foto's volgen snel!)

EYS Annecy

2010-10-24T08:33:00.000-07:00

Liggend op bed in Vitamparc, Geneve, kijk ik terug op de wedstrijd van gister. Voor de verandering werden deze EYS de kwalificaties en de finale op dezelfde dag gehouden. 's Ochtends heel vroeg, zo vroeg dat het nog donker was, begonnen de kwali's. Na een belabberde warming-up op een veel te kleine opwarmwand mocht ik als 6e starten. Ik voelde al gelijk dat m'n lichaam niet zo aanvoelde als zou moeten. Afgelopen week had ik wat last gehad van de aanhechting van m'n buikspier. Door een bezoekje aan de fysio hoopte ik dat dat nu wat beter zou gaan, maar daarentegen was m'n spaning helemaal weg en had ik moeite met het controleren van m'n bewegingen. Ik wist me tot de laatste pas door te vechten en topte dus net niet. De tweede kwalificatie was een rechte wand. Rechte wand betekent geen spanning en dat kwam me nu wel goed uit. Ik klom de route heel relaxed en vrij gemakkelijk wist ik de eindgreep te fixeren. Het was genoeg om als 7e door te gaan naar de finale.

Omdat het voor de hand lag dat we met de finale de overhang in gestuurd zouden worden deed ik tussen de kwalificaties en de finale door nog wat spanningsoefeningen in de hoop dat de spanning op m'n buikspieren in de finale dan wat optimaler zou zijn. Het mocht echter niet baten. De finale klom ik super relaxed tot ik in de overhang kwam. Ik kon nog een paar passen maken maar zonder spanning kun je je in zo'n sterk deelnemersveld simpelweg niet staande houden. Zo eindigde ik als laatste in de finale op een 10e plek. Best teleurstellend. Ik hoop dat het met m'n buikspieren snel weer beter gaat.

NK Boulderen

2010-10-11T00:44:00.000-07:00

Afgelopen weekend werd in Mountain Network Amsterdam (THEA) het NK Boulderen gehouden. Ik wist niet zo goed wat ik nou van deze wedstrijd moest denken. Ik focus me dit jaar helemaal op Lead en aangezien het leadseizoen in volle gang is had ik al heel lang niet meer geboulderd. Zodoende begon m'n voorbereiding voor deze wedstrijd een week geleden en eigenlijk voelde alles best sterk aan. Dat was maar goed ook, want ik wilde deze wedstrijd winnen. Ik hield mezelf voor dat ik dat alleen kon doen door alle boulders te flashen. 'Als ik alles flash, kan ik mezelf niks verwijten'. Met die zin in m'n hoofd flashte ik in m'n laatste training alle boulders. Ik merkte dat zo'n doel me ontzettend sterk en gefocust maakte. Toen de wedstrijd eindelijk begon kon ik die houding vasthouden en vastberaden en geconcentreerd flashte ik alle halve finale boulders. Vera deed hetzelfde en het was duidelijk dat dit een enorme strijd zou worden.

Met de finale klom ik steeds na Vera. Aan het publiek kon ik precies horen wat ze deed. Telkens als ze een boulder niet uit klom dacht ik 'dit is m'n kans. Ik kan deze boulder flashen!'. Wanneer ik aan het publiek hoorde dat ze een boulder topte wist ik dat ik die boulder ook moest doen. Dat gaf me een enorme boost. Op een gegeven moment hing ik hopeloos in de wand. Ik kreeg m'n lichaam niet juist gepositioneerd en de volgende greep leek onbereikbaar. Ik moest die boulder flashen om Vera bij te houden. Die gedachte gaf me zoveel energie dat ik, hoewel ik al helemaal leeg was, toch nog de onbereikbare greep wist te pakken en de boulder uit klom. Ik ben er van overtuigd dat, als ik als eerste had geklommen, ik die boulder nooit in m'n eerste poging had kunnen doen. Ongeloolijk wat voor krachten dat naar boven brengt.

Na de laatste boulder was de strijd nog steeds niet beslist. We hadden allebei precies dezelfde score. Dat betekende een super finale. Als we allebei zouden toppen zou de organisatie het opgeven en dan zouden we gedeeld 1e eindigen. Vera topte de boulder. Ik viel uit de laatste pas. Zodoende werd ik 2e en de titel was voor Vera. Hoewel ik van te voren geen genoegen had genomen met een 2e plaats ben ik zwaar tevreden met m'n prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik nog zo dicht bij zou kunnen komen bij iemand die fysiek zo ontzettend sterk is. Het was een fantastisch gevecht en ik heb alles gegeven wat ik in me had. Heel erg bedankt voor dit fantastische evenement!

EYS Bulgarije

2010-10-06T02:32:00.000-07:00

Twee dagen na Puurs werd duidelijk waarom ik me op de Worldcup zo slap had gevoeld. Ik werd ziek. Verkouden, hoofdpijn, keelpijn, BALEN! Ik had nog een paar dagen voordat we naar Bulgarije zouden vertrekken voor de 3e EYS van dit jaar. Ik moest dus zorgen dat ik snel beter werd. Ik besloot voor deze ene keer eens verstandig te zijn en rustig aan te doen. Ik word dan altijd wat zenuwachtig over m'n fitheid, maar er zat deze keer niets anders op.
De rust wierp zijn vruchten af en toen we vrijdag in het vliegtuig stapten was er alleen nog een vervelend hoestje over. Ik was er min of meer klaar voor om de volgende wedstrijd te klimmen.

Zaterdag werden de kwalificaties gehouden. Het kleine aantal deelnemers, de super kleine opwarmwand (wel zo'n 5m lang!) en het toch wel wat vreemde en armoedige Bulgarije maakten alles wat surreëel. Ik had niet echt het gevoel dat ik een EYS klom, maar daardoor was ik wel erg relaxed en zelfs wat onverschillig over de wedstrijd. Onder die omstandigheden kon ik heel vrij klimmen en ik topte samen met slechts twee anderen allebei de kwalificaties. Zo ging ik als eerste door naar de finale!
Wanneer de kwalificaties zo goed lopen is het moeilijk om je hoofd cool te houden. Ik startte als laatste in de finale. Ik was wat gespannen en de onverschilligheid en overtuiging die ik gister had gevoeld waren verdwenen. Daarmee verdween ook de kans op het podium. Ik schatte vrij vroeg in de route een pas verkeerd in. Dat probeerde ik te herstellen door terug te klimmen, maar dat was zo ontzettend hard dat ik veel te vroeg viel. Ik was niet verzuurd, niet vermoeid en ik baalde wederom als een stekker. Uiteindelijk werd ik 7e en ik moet zeggen dat het me nu wel behoorlijk hoog zit dat het me elke keer weer niet lukt om op het cruciale moment het beste van mezelf te laten zien. Ik ben fit, ik voel me sterk en ik weet dat ik in de top thuishoor, maar tot nog toe lukt het me niet om dat ook overtuigend te laten zien in m'n klimmen en daar baal ik behoorlijk van.

Een impressie:
Op weg van Sofia naar Veliko Tarnovo

De trappen naar de klimhal

De klimhal

Op weg van de klimhal naar het hotel

Het wedstrijdseizoen in volle gang

2010-10-06T01:45:00.000-07:00

De afgelopen weken volgden de internationale wedstrijden zich achter elkaar op. Ik was nog geen twee dagen thuis van het WK Jeugd of we vertrokken alweer naar Imst voor het EK.

EK IMST
Nog enigzins vermoeid van het WK Jeugd begon ik aan de kwalificaties. In m'n eeste kwali ging het gelijk mis. Ik was heel relaxed (misschien wel iets te) aan het klimmen toen ik vrij vroeg in de route een greep bij probeerde te pakken en daarbij m'n eigen hand wegstootte. Hiermee eindigde ik als 39e ergens onder in het deelnemersveld. Om nog halve finale te kunnen halen moest ik in de tweede route knallen. Vastberaden stapte ik de route in. Ik vocht door tot ik helemaal leeg en totaal verzuurd was. Helaas lag de route me niet echt, maar ondanks dat wist ik me toch tot een 22e plek in de tweede kwalificatie te vechten. Bij elkaar was het niet genoeg om de halve finale te halen. Ik eindigde op de 34e plek. Je kan begrijpen dat ik daar absoluut niet blij mee ben, vooral omdat ik niet alles heb kunnen geven wat ik in me had. Aangezien de volgende wedstrijd alweer voor de deur stond was het een kwestie van accepteren en loslaten, zodat ik me op de volgende wedstrijd kon gaan focussen, de Worldcup in Puurs.

WORLDCUP PUURS
Puurs is voor mij min of meer een thuishal. In de voorbereiding naar het wedstrijdseizoen toe zijn we vaak naar Belgie gereden om in dit enorme dak onsight te kunnen trainen. De stijl ligt me heel goed en ik ken de wanden. Ik had m'n zinnen dan ook op deze wedstrijd gezet. Tot nu toe had ik het idee dat ik dit jaar nog geen enkele wedstrijd optimaal gepresteerd heb door een foutje, zenuwen, andere mentale dingen etc. In Puurs moest daar maar eens een einde aan komen. Zodra ik de eerst kwalificatie klom voelde ik dat het niet goed zat. Ik was heel slap, ik kon niet meer afblokken en m'n lichaam was al heel snel helemaal leeg. Ik kon niet verzuren. Na een aantal passen was het gewoon op en de pogingen om daar nog iets tegen te doen waren hopeloos. De tweede kwalificatie en de halve finale voelden precies zo. Ik eindigde op een 22e plaats. Wederom was ik niet tevreden. Ik had deze keer wel alles gegeven, maar ik baalde dat er niet zoveel in zat. Even ter vergelijking: vorig jaar met de Worldcup in Puurs werd ik 21e. Er deden toen evenveel mensen mee. Ik was destijds erg blij met m'n prestatie. Dit jaar voel ik me sterker en fitter. In de trainingen heb ik een grote stap vooruit gemaakt, maar met de wedstrijden komt dat er niet uit. Zo baal ik nu van een resultaat waar ik vorig jaar nog super blij mee was.

WK Jeugd

2010-09-26T01:02:00.000-07:00

Het is alweer even geleden, maar de laatste weken zijn zo snel voorbij gevlogen dat ik er nu pas aan toe kom om een blogbericht over het WK Jeugd te schrijven.
Voor mij was het WK Jeugd dé belangrijkste wedstrijd van het jaar. Op dat ene moment moet je knallen en foutloos zijn. De prestatie die je daar uiteindelijk neerzet is het resultaat van een maanden durende voorbereiding. Niet alleen fysiek moet het goed zitten, maar ook, en misschien wel vooral, mentaal. Na de laatste EYS in Wenen zat het niet alleen fysiek, maar ook mentaal helemaal verkeerd. Ik had nog een kleine vier weken om dat recht te zetten en vastberaden om er wat moois van te maken ging ik aan de slag. De eerste dag nadat ik thuis kwam uit Wenen maakte ik een TO DO FOR WYC list. Drie weken lang trainde ik knetter hard. Eindeloos draaide ik duurseries in sloterdijk en samen met TopCH en Jong Oranje organiseerden we trips naar Puurs, Wuppertal en andere mooie hallen om onsight te trainen. Tussendoor las ik boeken over het mentale aspect van klimmen en sprak ik met Arlo (m'n trainer/coach) over wat er nou eigenlijk verkeerd ging. Aan het eind van deze periode van voorbereiding kon ik alle punten van m'n TO DO list afstrepen en ik ging dan ook vol vertrouwen, met een enorme motivatie en met heel veel gretigheid naar Edinburgh waar het WK Jeugd plaats zou vinden.

Tijdens de eerste kwalificatiedag viel alles op z'n plaats. Ik voelde me sterk en ik voelde me thuis in de top. Alle twijfels over of ik het wel kon en of ik daar wel thuis hoorde tussen al die sterke klimmers verdwenen. Ik denk dat ik in die eerste kwalificatie voor het eerst echt een flow heb gehad. De route liep zo ontzettend makkelijk en ik was zo aan het genieten van de passen dat ik niet eens moe was toen ik aan de eindgreep hing. Ook de tweede kwalificatie liep goed. Dit was een route op de rechte wand, hetgeen helemaal fout ging in de voorgaande wedstrijden. In de voorbereiding naar het WK heb ik veel rechte wand geklommen en het vertrouwen dat ik het kon was er. Ik tikte de laatste greep aan en dat was genoeg om als 8e door te gaan naar de halve finale.
In de halve finale moest het allemaal gebeuren. M'n doel was om finale te halen, net als vorig jaar, en dan moet je het beste van jezelf laten zien in de halve finale. Dat deed ik echter niet. Ik klom soepel en snel door, totdat ik helemaal kapot op een matige rust aankwam. Daar kon ik herstellen, maar in de passen daarna was ik niet foutloos. Zoals ik al eerder zei moet je op zo'n moment foutloos zijn. Elke fout wordt afgestraft. Hopeloos draaide ik uit de route, er was geen redden meer aan. Uiteindelijk werd ik hiermee 9e. Een vreselijke plaats. Op een + na miste ik de finale.

Als perfectionist wil je eigenlijk altijd foutloos zijn. Het is heel moeilijk om te accepteren dat je een mens en geen robot bent en dus ook fouten maakt. Dat maakt het resultaat voor mij behoorlijk zuur, maar als ik terug kijk op deze wedstrijd kan ik toch wel redelijk tevreden zijn met m'n 9e plaats en vooral met de manier waarop ik me daarheen geknokt heb.

2010-08-22T01:16:00.000-07:00

Spit Bull 8a+/8b (foto Rogier Mattens)

EYS Wenen

2010-08-17T02:49:00.000-07:00

Afgelopen weekend werd in Wenen de tweede EYS van het seizoen gehouden. Na drie weken buiten klimmen was ik niet topfit op plastic, maar toch hoopte ik hier natuurlijk een mooi resultaat neer te zetten. Dingen liepen echter anders dan ik had gehoopt. In m'n eerste route klom ik gemakkelijk en ontspannen totdat ik een greep miste, van de vorige greep afgleed en vervolgens in het touw hing. Dit bracht me tot een gedeelde 14e plaats. Dat zat goed fout dus! Ik had alleen nog kans om finale te halen als ik de tweede route zou toppen. De route lag me beter en ik was vastbesloten om hem uit te klimmen. Helaas werkte m'n lichaam tegen. Al vanaf het begin voelden de passen hard en m'n armen zwaar. Ik kon doorvechten tot vlak onder de top, maar toen was het echt leeg. De kans op het behalen van de finale, wat de afgelopen drie jaar een vanzelfsprekendheid is geworden (sinds m'n tweede EYS, drie jaar geleden heb ik geen finale meer gemist), was hiermee verkeken. Ik baal dus echt enorm. Ik ben niet fit genoeg en mentaal zit er behoorlijk wat verkeerd. Over 3,5 week zal het WK Jeugd beginnen. Het is nu dus tijd om eens eerlijk naar mezelf te kijken en het een en ander te veranderen.

St Léger en Orpierre

2010-08-07T03:32:00.000-07:00

Na drie weken Zuid-Franse rots hing ik vandaag weer aan het plastic in de klimhal. Wel even wennen. Het waren drie topweken. Ik heb genoten van de rust en de prachtige routes in St Léger, waar ik naast Spit Bull nog een hele lading 7's en een 8a klom.
Daarna zijn we doorgereden naar Orpierre. Dat was wel even slikken, veel minder pure rots, ontzettend veel mensen, al die Hollanders! Gelukkig kon ik me daar na een paar dagen overheen zetten en heb ik toch nog lekker kunnen klimmen. Na m'n grote project in St Léger had ik nu behoefte aan wat onsight. Zodoende klom ik Ca va couiner, 7c, onsight en Heureusement il'y a de la biere in de tweede poging.

Aan het eind van de vakantie waren we allemaal behoorlijk leeg. Voor de laatste klimdag hadden we dan ook een rustdag nodig. Die dag reden we naar de Verdon, om even een kijkje te nemen. Ik had altijd het idee dat de Verdon grote, grijze, rechte wanden waren. Het trok me nooit echt aan. Niets bleek minder waar. Zodra we de eerste bocht omhoog namen kwam er een enorme wand vol colonette's achter de weg tevoorschijn. We stopten even om te kijken. Martijn wees me twee grote colonette's aan. 'Daar loopt Tom et je ris, 8b+. Een route van 60m. Je daalt van bovenaf af, tot dat kleine grotje daar, en dan klim je omhoog de kloof uit. Als je die wil proberen, bel me dan!' Zo'n mooie lijn heb ik nog nooit gezien. Gelijk wist ik één ding zeker: Zodra ik 8b+ kan klimmen moet ik dit ding proberen! Toen ik thuis kwam heb ik een foto uitgeprint en boven m'n bed gehangen. Dit wordt mijn grote motivatie. Die route moét ik klimmen.

Low gravity day

2010-07-27T12:29:00.000-07:00

Vandaag werkte de zwaartekracht met me mee. Al meer dan 15 pogingen had ik getrokken in mijn project, Spit Bull, 8b. Ik vond de route nog steeds mooi en een genot om te klimmen, maar op een gegeven moment moet die beklimming ook gewoon komen. De laatste dagen kwam ik constant op de laatste twee passen uit de route zetten. Ik begon al aan mezelf te twijfelen. Misschien wil ik wel niet graag genoeg, of juist te graag? Ik had iets nodig dat me net over die lijn duwde, om ook de laatste pas er uit te persen. Ik weet niet wat dat 'iets' precies moest zijn, maar ik weet wel dat ik het vandaag had. Alle passen liepen als een trein. Geen enkel foute, geen aarzeling, geen misstap. Ineens hing ik aan de eindbak. Nu niet meer wegglijden! Ging het door m'n hoofd. Pas een paar uur later besefte ik dat ik het echt gedaan had. M'n eerste 8b! Heerlijk als de zwaartekracht een dagje meezit. Ik ga er nu nog lekker een weekje in de rots van genieten.

WC Chamonix

2010-07-13T01:28:00.000-07:00

Gister was het zover, de aftrap van het leadseizoen in Chamonix. Twee jaar geleden klom ik hier mijn eerte Worldcup, waarin ik ook gelijk mijn eerste halve finale klom. Dit jaar ging het minder voorspoedig.
Eerste route: een rechte wand, pff! Waarom? Precies mijn stijl, niet dus! Ik klom dan ook niet heel relaxed. Het eerste deel van de route was ik best gespannen en liep alles stroef. Gelukkig kon ik halverwege de knop omzetten. Eén greep voor de top kwam ik eruit, helaas. Het klimmen was niet zoals ik van mezelf ken, maar ik was wel blij dat ik die mentale knop nu gevonden heb.
Tweede route: dikke overhang en niet al te lang. Dat is meer wat voor mij. Veel mensen toppen, dus ik weet wat me te doen staat. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ook ik deze route uit kan klimmen. Het begin loopt erg soepel en de passen voelen absoluut niet hard aan. Dan maak ik een fout en sta ik opeens weer op de grond.
Uiteindelijk eindig ik hiermee op een 45e plek. Absoluut geen bevredigend resultaat. Boos en teleurgesteld in mezelf kijk ik terug op deze wedstrijd. Nu lekker een aantal weken de rots in, wat ontspannen en veel mooie routes klimmen. Dan kan ik er weer helemaal tegenaan!

Een jaar lang klimmen

2010-07-01T00:29:00.000-07:00

Ik ben geslaagd! Morgen krijg ik m'n diploma. Dat betekent dat ik dan echt officieel klaar ben met school! Al lange tijd droom ik ervan om me niet meer druk te hoeven maken om schoolwerk en alle tijd voor het klimmen te hebben. Ik zal dan ook niet verder studeren na de zomer, maar ik grijp m'n kans om een jaar lang voor de volle 100% voor het klimmen te kunnen gaan. Wat houdt dat dan precies in? Dat is eigenlijk heel eenvoudig:

- Meer trainen
Nu ik niet meer aan de vaste lestijden vast zit kan ik in de voorbereiding op het wedstrijdseizoen vaker 's ochtends én 's avonds trainen en er is ook meer ruimte voor trainingsstages.
- Meer wedstrijden
- Meer buitenklimmen
En dat is wel nodig, want de laatste keer dat ik langer dan een dag de rots heb gevoeld is inmiddels al een jaar geleden.

Ik heb er zin in!